Hayat, bize çözülmeyi bekleyen tertipli denklemler sunmaz. Çoğu zaman istediği şey, belirsizliklerin ortasında yaşamayı öğrenmemizdir.
Fransız devlet adamı Charles de Gaulle’ün şu sözü bu gerçeği çarpıcı biçimde anlatır:
"Meseleler halledilmez, onlarla beraber yaşanır."
Oysa çoğumuz, bir gün bütün sorunlarımızın biteceğine inanarak yaşarız. Şu engeli aşarsak rahatlayacağımızı, şu sıkıntı geçerse huzura kavuşacağımızı düşünürüz. Fakat hayatın işleyişi farklıdır. Bir problem çözülür, yerine yenisi gelir. Bir kapı kapanır, başka bir kapı açılır.
Sorun mu, Öğretmen mi?
Belki de mesele, karşımıza çıkan zorlukların varlığı değildir. Asıl mesele, onlarla kurduğumuz ilişkidir.
Her sorunu sırtımızdan atılması gereken bir yük gibi gördüğümüzde yol daha da ağırlaşır. Oysa bazı zorluklar bizi durdurmak için değil, geliştirmek için vardır. Sabır, dayanıklılık ve olgunluk çoğu zaman konforun içinde değil; mücadelelerin arasında filizlenir.
Fırtınanın Dinmesini Beklemek
İçimizde hep aynı soru dolaşır:
"Ne zaman bitecek?"
Belki de yanlış soru budur.
Çünkü hayat, tüm fırtınaların sona erdiği sakin bir liman vaat etmez. Asıl maharet, rüzgâr eserken dengeyi koruyabilmektir.
Ormandaki ağaçlar gibi...
Kaskatı duranlar ilk sert rüzgârda kırılır. Esneyebilenler ise eğilir, yapraklarını kaybeder ama köklerini korur.
Son Soru
Zorluklar her zaman yok olmaz. Fakat onlarla yürümeyi öğrendikçe biz değişiriz.
Bu yüzden bugün kendimize şu soruyu sorabiliriz:
Karşıma çıkan bu engel gerçekten yolumu kesen bir barikat mı, yoksa beni daha olgun bir insana dönüştüren görünmez bir eşik mi?