Bazen insanın canı kalabalıkların içinde bile sessiz kalmak ister. Bir masada herkes konuşurken, anlatılanlara gülümserken ya da bir sohbetin tam ortasındayken kendisini oraya ait hissetmediği anlar olur. Nedenini tam olarak açıklayamaz. Bir eksiklik vardır ama neyin eksik olduğunu da bilemez. Belki de yalnızlık biraz böyle bir şeydir; kimsenin fark etmediği, insanın kendi içinde taşıdığı bir uzaklık. Yalnızlığı çoğu zaman tek başına olmakla karıştırıyoruz. Oysa insanın çevresinde pek çok kişi olabilir. Arayabileceği, konuşabileceği, birlikte vakit geçirebileceği insanlar da vardır. Yine de içinden geçenleri anlatacak birini bulamayabilir. Çünkü insan bazen konuşmak değil, anlaşılmak ister. Her şeyi uzun uzun açıklamadan da birinin kendisini fark etmesini bekler.
Bana kalırsa görünmez yalnızlığın en düşündürücü taraflarından biri, insanın zamanla kendisine de uzaklaşmasıdır. Başkalarını kırmamak, kabul görmek ya da ilişkilerini sürdürmek adına kendi duygularımızı susturduğumuz olur. Söylemek istediklerimizi erteler, istemediğimiz hâlde bazı şeylere razı geliriz. Bir süre sonra çevremizdeki herkes bizi tanıyor gibi görünür ama biz kendimizi eskisi kadar tanıyamayız.
Psikolojik açıdan bakıldığında yalnızlık, yalnızca sosyal ilişkilerin sayısıyla ilgili değildir. İlişkilerin içinde hissedilen yakınlık, güven ve anlaşılma duygusu da önemlidir. Bu nedenle kalabalık bir çevreye sahip olmak, insanın yalnızlık hissetmeyeceği anlamına gelmez. Belki de kendimize sormamız gereken birkaç soru var: En son ne zaman gerçekten ne hissettiğimizi düşündük? Bir başkasının beklentisini değil, kendi isteğimizi ne zaman önemsedik? Kaç kişinin yanında kendimiz gibi davranabiliyoruz? Bazen insanın ihtiyacı yeni insanlarla tanışmak değil, kendisine yeniden yaklaşmaktır. Biraz durmak, ne hissettiğini anlamak ve uzun zamandır ertelediği kendi sesini yeniden duymak…
Çünkü insan bazen başkalarından uzaklaştığı için değil, kendisinden uzaklaştığı için yalnızlaşır. Ve belki de en zor karşılaşma, insanın bir gün dönüp kendisiyle karşılaşmasıdır.
