Bazen insanı en çok yoran şey büyük fırtınalar değil, küçük bir cevapsızlıktır.
Bir mesaj gönderirsin.
Okunduğunu görürsün.
Ama beklediğin cevap gelmez.
Sonra zihin konuşmaya başlar:
Acaba değersiz miyim?
Yanlış bir şey mi yaptım?
Neden önemsenmiyorum?
Oysa karşımızdakinin sessizliğinin sebebini bilmiyoruz.
Belki dalgın.
Belki yorgun.
Belki kendi derdinin içinde.
Bilmediğimiz yerde hüküm vermek yerine, biraz hüsnüzanna yer açabiliriz.
Asıl soru şu:
Kalbimizi kime yaslıyoruz?
İnsanların kapılarına ihtiyacımız olabilir.
Ama kalbimizi o kapılara mahkûm etmek zorunda değiliz.
Talebimizi iletiriz.
Üzerimize düşeni yaparız.
Sonra bekleriz.
Çünkü sebeplere sarılmak bizim payımızdır; sonucu belirlemek değil.
Bazen bir cevap gelmez.
Ve insan, o cevapsızlıkta kendine şu soruyu sorar:
Ben neden bir insanın “evet”ine bu kadar muhtacım?
Belki de bazı kapıların kapanması,
asıl kapıyı hatırlamamız içindir
