Işıklar söndüğünde, kalabalık dağılıp sokaklar boşaldığında geriye tek bir yüz kalır: Kendi yüzün.
Hayat sahnesinde üç maskeyle gezeriz:
Şöhret: Binlerce alkışın yankısı... Işıklar kapanınca avucunda kalan nemli boşluk.
İtibar: Ehlin sessiz onayı, ince bir makam. Hep bir başkasının terazisinde tartılmak.
Haysiyet: Kimsenin izlemediği anda verdiğin kararların toplamı. Aynadaki adamın gözlerine utanmadan bakabilmek.
Şöhret ve itibar emanettir, vakti gelince iade edilir. Haysiyet ise ruhun tek mülküdür.
Sahne kapandığında, tüm alkışlar kesildiğinde geriye kalan sen, kendinle arkadaşlık etmek ister misin?
Asıl yolculuk, kalabalığın gürültüsünden sıyrılıp o haysiyet dolu yalnızlığa yürümektir.
