Gece yarısı uyandım. Ev sıcacıktı. Petekler yanıyor, ayaklarım sıcak zemine basıyordu. Dışarıda ayaz vardı. Yine de üşüyordum. Neremin üşüdüğünü bilmiyordum. Öğleden sonra kızım okuldan eve geldi. Montunun omuzlarında kar taneleri vardı.

— Baba, çok soğuk…

Ellerini avuçlarıma uzattı. Parmaklarına dokunduğum anda yıllar öncesine gittim.

Ayakkabılarımın içine kar doluyordu. Üzerimde eskiciden alınmış, düğmesi eksik bir palto vardı. Babamın işleri bozulmuştu. Annem bizi kat kat giydirir, eksik kalan yerleri duasıyla tamamlamaya çalışırdı. Mangal kömürüyle ısınır, soğuk gecelerde başımızı yorganın altına sokup birbirimize hohlardık.

O günlerden geriye çok şey kalmadı. Ama o soğuğu hiç unutmadım.

Şimdi yine kar yağıyor. Bir evde petekler yanıyor, başka bir evde anne çocuklarını yorganlara sarıyor.

Soğuk herkese aynı yağıyor belki; ama herkesi aynı üşütmüyor.