Bazen insanlığın en güzel örnekleri, dünyanın en uzak köşelerinde karşımıza çıkar. Birbirimizi hiç tanımadığımız, aynı dili konuşmadığımız, hatta belki hayatımız boyunca hiç karşılaşmayacağımız insanlar vardır. Ancak öyle anlar yaşanır ki aramızdaki bütün mesafeler anlamını yitirir. Çünkü insan olmanın ortak bir dili vardır: Merhamet.
Geçtiğimiz günlerde beni derinden etkileyen böyle bir hikâyeyle karşılaştım. Türkiye'de yaşayan küçük bir çocuk, Alperen, sağlığına kavuşabilmek için ihtiyaç duyduğu bir ilaca ulaşmaya çalışıyordu. Ancak söz konusu ilaç Hindistan'da bulunuyordu. Ailesi ve yakınları için bu durum, aşılması gereken önemli bir engeldi. Bunun üzerine Hindistan'da yaşayan öğretim görevlisi Dr. Rajnikant B. ye ulaşıldı. Kendisine bir çocuğun ihtiyaç duyduğu ilaçtan söz edildi.
Hindistan'daki bu değerli insan, kendisinden yardım isteyenleri geri çevirmedi. Kendi ülkesinde araştırmalar yaptı, telefon görüşmeleri gerçekleştirdi, zamanını ayırdı ve ilacın bulunmasına yardımcı oldu. Üstelik bütün bunları, hiç tanımadığı bir çocuk için ve hiçbir karşılık beklemeden yaptı.
Ancak beni asıl etkileyen bu sürecin başından sonuna kadar aracı olan Mustafa'nın hocaya yaptığı masrafları karşılama teklifi üzerine aldığı cevap oldu. Hocanın Mustafa'ya gönderdiği mesaj, karşılık beklemeden yapılan iyiliğin ve gerçek insanlığın en güzel örneklerinden biriydi.
Dr. Rajnikant B. mesajında, kendisine böyle bir iyiliğin parçası olma fırsatı verildiği için teşekkür ediyor ve çok anlamlı bir cümle kuruyordu: "İyilik ticaret değildir; insanlık, merhamet ve vicdan meselesidir."
Aslında bu cümle üzerinde uzun uzun düşünmemiz gerekiyor. Çünkü günümüzde neredeyse her şeyin bir karşılığının olduğu, insanların birbirine fayda sağlarken bile çoğu zaman ne kazanacağını hesapladığı bir dünyada yaşıyoruz. Birine yardım ettiğimizde teşekkür bekliyor, yaptığımız iyiliğin bilinmesini istiyor, bazen de bunu bir üstünlük göstergesine dönüştürüyoruz. Oysa gerçek iyilik, karşılığını hesaplamadan yapılan iyiliktir.
Dr. Rajnikant B.'nin davranışında beni etkileyen de tam olarak bu oldu. Binlerce kilometre uzakta, başka bir ülkede yaşayan bir çocuğun sağlığı için çaba gösteriyor. Üstelik bunu bir fedakârlık olarak bile görmüyor. İnsani bir sorumluluk olarak değerlendiriyor.
Burada Hindistan'daki yardımseverlik geleneğine de değinmek istiyorum. Farklı coğrafyaların, farklı kültürlerin ve inançların kendine özgü iyilik anlayışları olabilir. Ancak merhamet, yardımlaşma ve ihtiyaç sahibine el uzatma konusunda insanlığın ortak bir vicdanı var. Bazen bir Hintli akademisyenin davranışı, bize kendi değerlerimizi yeniden hatırlatabiliyor.
Dünyanın neresinde olursa olsun çocukların yalnızca akademik başarılarla değil, insanlık değerleriyle de yetişmesi gerektiğine inanıyorum. Bir çocuğa matematik öğretmek, okuma yazma öğretmek elbette önemli. Fakat ona hiç tanımadığı bir insanın acısını hissedebilmeyi, ihtiyaç sahibine el uzatabilmeyi ve karşılık beklemeden iyilik yapabilmeyi de öğretmeliyiz. Çünkü insanı gerçekten değerli kılan, sahip olduğu unvanlar kadar başkalarının hayatına dokunabilmesidir.
Bugün Alperen için Hindistan'dan Türkiye'ye uzanan bir iyilik eli var. Belki iki ülke arasında resmî bir anlaşma yapılmadı, belki diplomatik bir tören düzenlenmedi. Ama bana göre bundan çok daha kıymetli bir şey gerçekleşti. Bir insanın başka bir insanın hayatına dokunmasıyla görünmez bir kardeşlik köprüsü kuruldu.
Dilerim Alperen en kısa zamanda sağlığına kavuşur. Dilerim bu hikâye yalnızca bir çocuğun ilaca ulaşma mücadelesi olarak kalmaz; hepimize insanlığın sınırlarla ölçülemeyeceğini hatırlatır.
Çünkü bazen bir ülkenin büyüklüğü sahip olduğu topraklarla, ekonomisiyle veya gücüyle değil, yetiştirdiği insanların başka insanların hayatına kattığı değerle ölçülür.
Hindistan'dan Türkiye'ye uzanan bu iyilik eli bize bir kez daha gösterdi ki; insanlığın pasaporta, merhametin tercümana, iyiliğin ise karşılığa ihtiyacı yoktur.